Aklinda bulunsun diye not dusmek niyetindeyim. Eger bir gun karsina rus muzik kanali cikarsa izlemeye karar vermeden once bir daha dusun isterim.

Asagidaki klipler cok nadir anlardan birinde televizyonu actigimda pespese izledigim bes sarkiya ait. Cok cilgin…

Bu noktadan sonra kendimi izlemeyi birakmak zorunda hissettim. Televizyonu kapatip normal hayatima geri dondum. Televizyon en iyi uyusturucu derken bu kanali kastediyor olmalilar.

Ayrica bir kez daha not dusmek isterim ki dailymotion youtube’dan cok daha durust “video paylasimi” konusunda. Youtube’da bir paylasamama hali almis yurumus. Kimisini yayinci yasaklamis, kimisini sanatci. Bazilari ise ulke bazinda engellenmis. Sacma sapan bir kaos hakim.

Pek tv izleyebilen bir bünyeye sahip değilim. Üstelik bunu isteyerek de yapmıyorum. Sadece izlerken kafam dağılıyor, konuya odaklanamıyor ve canımı sıkıyorum. Başka da bir işe yaramıyor.

Akşamları eve 1900 sularında geliyorum ve bu aralar farklı olarak her akşam 2000 de Monk adlı bir polisiye dizi başlıyor. Polisiye dediğime bakmayın o bitirim, yakışıklı dedektifler yok burada. Adrian Monk adında bir obsesif dedektif var. Onun her şeyine yardım eden, bir nevi bakıcısı Natalie var. Monk, obsesifliğinin de yardımını alarak -ki buna pazarlamada ‘dezavantajı avantaj olarak göstermek’ diyoruz- zorlu cinayetleri bile çözebiliyor.

Ayrıca her bölüme farklı konuk oyuncular iştirak ediyor ve diziyi daha da renkli hale getiriyorlar -evet eski bir numara ama faydalı bir numara-. Son iki bölümde;
Seinfeld şovunun George Costanza* adlı karakterinden mütevellit oyuncu Jason Alexander işe yaramaz bir dedektif rolüyle konuk olmuştu. Son bölümde ise daha önce Barton Fink‘te de birlikte oynadıkları John Turturro kardeşi rolünde, ileri derecede açık alan fobisi olan birisini canlandırıyordu. Her zaman ki gibi çok iyiydi.

Tavsiye edilesi dizi hafta içi her gün 2000′de Dizimax‘te.

Bu yazı sanırım benim en çok link verdiğim yazı olacak.

*George Costanza karakteri öyle bir taraftar kitlesine sahiptir ki Wikipedia‘da kendisine ait hatrı sayılır bir sayfa var. Costanza fenomeni başka bir tv yazısında yazılmayı hakediyor.