Bunca yıldır web alemini takip ederim (takip dediğim eteğine yapışmış onunla birlikte savrulan biriyim) ve blog olayı ilk patladığında aklım almamıştı, neden birilerinin yazdığı bir yazıyı ya da günlüğü okuyayım ki? Saçma gelmişti, eh sayenizde artık ben de takip eder oldum, öğrendim sizden bir kaç adres, onları ara sıra yokluyorum.
Kalın kadife perdenin arkasından gelen sesinizi duymak mümkün ama dediklerinizi anlamak çoğu zaman güç, belki yaşlandım ve kulaklarım iyi duymuyor olabilir.
Kendimi zorlu görevlerde zırlamadan elinden geleni yapan ama toplum tarafından anlaşılmamış, bir kenara atılmış Rambo gibi hissediyordum, şimdi blog aracılığıyla göreve çağırıldığımı hissettim.
Sanırım bir tek ben böyle hissediyorum.
