Ne kadar zamandir “tasarimda minimalizm ve zenginlik” uzerine yazmaya niyetim vardi. Ama sanma ki bu yazi o yazi. Tembelim ben.
Bir suredir SerbestDusus’te de yakindan sahitlik ettigimiz duraganlik gun gectikce cekilmez bir hal almaya basladi. Insanlar bloglarini terk ettiler. Terk etmeyenler de cok seyrek ugramaya basladilar.
Peki kim yapti bunu?
Yaz aylari degil tabii ki.
Cevap “microblogging“.
Bizler gibi “paylasim” tabanli kisisel seyler yazan blog yazarlari hayatlarina giren “microblogging servisleri” ile iyiden iyiye uzaklastilar bu dunyadan. Oyle ya. Alti ustu bir film seyrettim acaipti, bir album dinledim cok guzeldi demek icin wordpress arayuzunde bogusmanin bir anlami yoktu artik. Browser‘a eklenen bir iki eklenti ya da kisayolla bu isler cok kolay hale gelmisti.
Kendimi bok gibi hissediyorum icin twitter yeterliydi.
Konser var demek icin facebook bizimleydi.
Su habere bir bak demenin en kolay yani friendfeed‘di suphesiz.
Peki ya tumblr? Sarki yukle, video yukle. Hepsi cok kolay.
Her seyi hizli tukettigimiz “fast food” tarzi hayatlarimiza giren bu “seyler” yuzunden paylasimlarimiz da “fast share” tadinda artik.
“Beni seven takip etsin, kimseye bir sey anlatacak vaktim yok benim.” demenin bir baska yolu belki de.
Butun bunlar yanlis seyler demiyorum, lutfen yanlis anlasilmasin.
Sadece alismam zaman aliyor.
Hepsi bu.
KudRa...
Bence bu yazının share tuşu kaldırılsın (:
skoer
biraz ironik oldu tabii
passive
blog işinin modası geçti belki ya da microblogging servisleri konusunda da açgözlü davranıyoruz biraz. kim bilir.
ama ben hala seviyorum serbestdüşüş’e ve cafedepass’a birşeyler yazmayı.
passiflora
nette gördüklerimi bir tuşla paylaşmak güzel de gün içinde aklımdan geçenleri bir cümlede özetlemek bana zor geliyor. yaptığım işi mi yazıcam duygumu mu yazıcam planımı mı yazıcam… dolayısıyla twitterda üç dört cümlelik paylaşımlar yapıyorum ve bunu sevmedim. yani blog, sonsuza dek (bu da pırlanta reklamı gibi oldu).
tuulia
ben de bloglarına ara verenlerin, gerçek hayatlarında daha önemli işlerle uğraştıklarını düşünüyordum.. zira benim için daha az yazmaya başlamak; daha çok dışarı çıkmak, çalışmak ya da film-dizi-oyun üçgeninde kaybolmak demekti ki bu benim için iyi bir şeydi.
meğerse gidenler, paylaşım işini “hızlandırmışlar”. belki de gerçek hayat diye bir şey kalmadı? neyse, microvesaire, bana uzak bir dünya..
an(ı)lık
ne zamandır bloga girmedim blog camiası ne yapıyordur diye düşünerek geldim ki böyle bir yazıyla karşılaştım. tam üstüne bastım(n):)
aklakara
aynen
limon
sen dememişin skör, ama ben diyeyim: yanlış şeyler bunlar. özellikle bir kişinin tüm bu mecralarda varolması, herhalde buna kendini mecbur görmesi -ya da birinden eksik kalırsa kötü hissedecek olması- çok yanlış geliyor bana.
skoer
dostum zaten bu aynı anda birden fazla yerde varolmaya benziyor biraz. kimsenin bu kadar çok platformu besleyecek içeriğe sahip olduğunu sanmıyorum. mesela ben. hiç işim yok. bütün gün o gazete senin, bu reader benim gezinip duruyorum. flickr’da sörf yapan kaç insan vardır bilmiyorum ama ben onlardan biriyim mesela. yine de “ah şunu da paylaşayım” dediğim üç-beş başlığa ya rastlıyorum ya rastlamıyorum. bu biraz televizyon izlemeye benziyor. ilk başlarda her şey yeni geliyor. sonra her şey birbirinin tekrarı halini alıyor. kanallar birbirini takip ediyor, diziler birbirini taklit ediyor. böyle uzayıp gidiyor liste. bu sosyal medya denilen yerlerde şöyle bir iki tur at, orijinal denilebilecek başlıkların ne kadar az olduğunu farkediyorsun kısa bir sürede. bir ürün tasarımını ya da bir fotoğrafı gün içinde bir sürü blogda, bir sürü platformda paylaşılmış halde görüyorum. aslında bununla ilgili bir reader projem var ama kod yazmaktan hiç anlayorum işte. neyse lafı çok uzattım. belli ki bu kendini tekrar etme halinden epey bunalmışım.