la vie mode d’emploi

georges perec hayatımın en güzel yerinde duruyor. sanıyorum hala bir yerlerde  yaşamaya devam ediyor ve yaşam kullanma kılavuzu’na yeni öyküler ekliyor. o binanın yeni sakinlerinin hayatlarını anlatıyor. “kayboluş”, “W ya da bir çocukluk hatırası”, “uyuyan adam”, “şeyler”le başlayan perec okumaları “ücret artışı talebinde bulunmak için servis şefine yanaşma sanatı”yla devam edecek gibi görünüyor. yaşam kullanma kılavuzunu da yavaş yavaş, koklaya koklaya, uzun uzun okuyorum, hiç bitmesin isteyerek.

ama tüm bunlar içinde en etkileyicisi kesinlikle uyuyan adam olmaya devam ediyor. girişinde bulunan kafka sözleri hala hafızamda çınlıyor:

“evinden çıkman gerekmez. masandan kalkma ve dinle. hatta dinleme, yalnızca bekle. hatta bekleme bile, kesinlikle sessiz ve yalnız ol. dünya, maskesini düşüresin diye, gelip kendini sunacaktır sana, başka türlü olamaz; kendinden geçmiş bir halde eğilecektir önünde.”